Urodzony 4 kwietnia 1889 w Rosku (pow. Czarnków. Ukończył gimnazjum w Poznaniu i zawodową szkołę górniczą w Westalii. Pracował w kopalniach jako sztygar i działał w polskich organizacjach robotniczych. W roku 1914 powołany został do armii niemieckiej, walczył na froncie rosyjskim. Od maja 1915 roku w niewoli, z której zbiegł w styczniu roku następnego. Przedostał się na tereny Królestwa Polskiego, gdzie próbował wstąpić do Legionów Polskich. Ujęty, został ponownie wcielony do armii niemieckiej. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim (1918–1919) i wojnie polsko-bolszewickiej (1919–1920). Pełnił służbę w 67 Pułku Piechoty Wielkopolskiej, a w latach 20. i 30. XX wieku, w 84 Pułku Strzelców Poleskich w Pińsku.

Uczestniczył w kampanii obronnej 1939 w szeregach Armii Poznań. Uniknął niewoli niemieckiej i 7 października 1939 powrócił do Poznania. Już 11 października założył Wielkopolską Organizację Wojskową, na czele której stanął. Pod koniec lutego 1940 rozpoczął rozmowy z innymi organizacjami konspiracyjnymi o charakterze wojskowym, działającymi na terenie Poznania. W ich wyniku w końcu marca 1940 z połączenia Wielkopolskiej Organizacji Wojskowej, Wielkopolskiej Organizacji Zbrojnej i Wojska Ochotniczego powstała Wojskowa Organizacja Ziem Zachodnich, której został dowódcą. Był autorem planu powstania planu zbrojnego „Północ–Południe”, które miało objąć Wielkopolskę i Pomorze.

Aresztowany został wraz z żoną Melanią i swoim adiutantem Aleksandrem Kubskim 6 czerwca 1940 roku. Podczas aresztowania Niemcy przejęli także archiwum organizacyjne WOW Więziony był kolejno w Forcie VII, więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu, we Wronkach, w Berlinie-Neukölln, Wołowie i Wrocławiu. 15 lipca 1942 r. został zgilotynowany w niemieckim więzieniu przy ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu.