Urodził się 16 sierpnia 1880 roku w Inowrocławiu. Święcenia kapłańskie przyjął 10 lutego 1907 roku. Posługę jako wikariusz pełnił kolejno w: Kłecku (1.03.1907 – 6.12.1909), Inowrocławiu (7.12.1909 – 31.12.1909), Markowicach (1.01.1910 – 30.09.1911), Gnieźnie (1.10.1911 – 14.10.1916). W okresie od 15 października 1916 r. do 26 lutego 1917 r. pełnił funkcję administratora parafii w Gułtowach, a od 27 lutego 1917 r. został jej proboszczem. Na jego apel sformowano w 1918 r. w parafii oddział powstańców wielkopolskich. 21 sierpnia 1933 r. kardynał August Hlond mianował go dziekanem kostrzyńskim.

Ks. Tadeusz Cegiel został aresztowany przez Niemców około 26 sierpnia 1940 r. i uwięziony w obozie przejściowym w Szczeglinie. Kolejny raz aresztowano go 7 października 1941 r. i osadzono w Forcie VII, gdzie zginął 18 października tego roku. W akcie zgonu nr P 3680/1941 w niemieckich księgach USC w Poznaniu jako przyczynę śmierci podano „udar serca".