Urodziła się 8 grudnia 1890 roku w Oporowie. Była córką ziemianina Ignacego Dzierżykraj-Morawskiego i Julietty z Lubińskich. W czerwcu 1910 roku wyszła za mąż za Mieczysława Bukowieckiego, właściciela majątku w Cichowie. W 1918 roku podpułkownik Bukowiecki nie wrócił z wojny do domu, udając się do Warszawy, gdzie organizowane było odradzające się Wojsko Polskie. Inicjatywę przejęła teraz Aleksandra Bukowiecka. Z jej rąk F. Kaźmierczak otrzymał pieniądze, za które zakupił broń przechowywaną w dworskich piwnicach. Ze służby oraz mieszkańców Cichowa, Łagowa i Bieżynia pani Aleksandra zorganizowała oddział powstańczy, którego szkoleniem zajęli się W. Sypniewski i F. Kaźmierczak. Ćwiczenia prowadzono na polance obok parku dworskiego.

Wkrótce Bukowiecka nawiązała kontakt z Lubiniem, gdzie oddział zbrojny organizowali Stanisław Jasiecki, Stefan Kaźmierczak, Józef Fryder i Zygmunt Pawłowski. Jak wspomina Z. Pawłowski: „Wydatnej pomocy doznała organizacja ze strony pani Aleksandry Bukowieckiej, właścicielki Cichowa. Już od samego zarania, kiedy nadeszła wieść o rewolucji, mieliśmy dzięki zdecydowanemu stanowisku tej wielkiej idealistki i gorącej patriotki dane do rozporządzania lokalami, gościńcami i stajnią w Cichowie, co ułatwiło nam wielce pracę i komunikowanie się z okolicą”.

W niepodległej Polce cieszyła się życiem rodzinnym. Swój czas dzieliła między wychowaniem dzieci, a pracą społeczną. We wrześniu 1939 roku jej młodszy syn Ignacy poległ podczas walk o Brochów, co załamało matkę.

Na początku października 1939 r. Aleksandra Bukowiecka została przez Niemców aresztowana. Wkrótce skonfiskowano jej także dworek i majątek, a resztę rodziny wysiedlono.

Początkowo osadzona została w więzieniu w Kościanie, a następnie w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu. Pod koniec listopada przeniesiono ją do Fortu VII, gdzie po kilku miesiącach przesłuchań została 12 kwietnia zamordowana. Miejsce pochowania jest nieznane. Na przyklasztornym cmentarzu w Lubiniu znajduje się jej symboliczna mogiła.