Urodzony 21 sierpnia 1884 w Kosowie. Adolf Bniński (ziemianin, właściciel kilku majątków w Wielkopolsce, studiował rolnictwo na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz w Monachium i Halle) – był w okresie międzywojennym niezwykle popularną i cieszącą się wielkim autorytetem postacią. Jeszcze w czasie zaborów działał aktywnie w kółkach rolniczych. W grudniu 1918 roku został komisarzem Rządu RP w Łodzi oraz powiecie brzezińskim, łaskim i łódzkim, a w styczniu 1919 – starostą powiatowym w Środzie. Następnie pełnił funkcję pierwszego prezesa Wielkopolskiej Izby Rolniczej w Poznaniu, a w latach 1923 - 28 był wojewodą poznańskim. Jego główne zasługi w tamtym okresie to organizacja polskiej administracji terenowej i likwidacja pozostałości administracji zaborczej. Od roku 1929 był prezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Czytelni Ludowych, a od 1932 zarządu Fundacji Zakłady Kórnickie. Pełnił także funkcję (od 1934r.) prezesa Naczelnego Instytutu Akcji Katolickiej oraz (od 1936) prezesa Rady Naczelnej Organizacji Ziemiańskich. W roku 1926 kandydował w wyborach na Prezydenta RP (które wygrał Ignacy Mościcki). Był prezesem Rady Głównej Stronnictwa Zachowawczego, a także członkiem Zarządu Funduszu Obrony Morskiej, działał w Towarzystwie Łączności z Polakami na Obczyźnie, należał do Korporacji Braterstwo Broni „Czołem Sikorskiemu”. W roku 1935 został powołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej na senatora IV kadencji (1935–1938). Był sympatykiem Narodowej Demokracji i jednym z czołowych reprezentantów obozu konserwatywnego oraz zwolenników monarchii.

Po wybuchu II wojny światowej jego majątek zajęli Niemcy, przeniósł się wówczas wraz z rodziną do Poznania i włączył w działalność konspiracyjną. W lipcu 1940 roku został wybrany Delegatem Rządu RP na Ziemie Zachodnie wcielone do Rzeszy, a w grudniu 1940 formalnie mianowany na to stanowisko przez ówczesnego premiera gen. W. Sikorskiego.

26 lipca 1941 roku został niestety aresztowany i osadzony w Forcie VII w Poznaniu.

W końcu lata i jesienią 1941, gestapo aresztowało także wielu innych działaczy Polskiego Państwa Podziemnego w Poznaniu. Wszyscy znaleźli się w Forcie VII. Wskutek okrutnego traktowania w Forcie i tortur podczas przesłuchań w siedzibie  Jan Wojkiewicz. Adolfa Bnińskiego i pozostałych nagle wywieziono (najprawdopodobniej w nocy z 6 na 7 lipca 1942 lub z 7 na 8 lipca 1942) 6 lub 7 lipca 1942 roku, w nocy, z Fortu VII wywieziony został w nieznane miejsce i zamordowany i zamordowano w tajemniczych okolicznościach. Wersja pierwsza, na podstawie słów jednego z esesmanów z eskorty, które powtarzali sobie więźniowie Fortu VII mówi, że skazańcy ci zostali rzuce­ni na pożarcie dzikim zwierzętom w poznańskim ZOO. Śledztwo i badania przeprowadzone w 1946 roku nie potwierdziły jednak tych informacji. Przyjęto więc, za wiarygodną wersję drugą (m.in. na podstawie zeznań jednego z funkcjonariuszy gestapo w Poznaniu, SS-Untersturmführera Doerfleina), która mówi, że więźniów wywieziono do lasów pod Stęszewem i rozstrzelano, w roku 1944 ich ciała zostały wydobyte i spalone.

Oficjalnie uznano więc, że Adolf Bniński zginął, rozstrzelany w lasach pod Stęszewem o północy 8 lipca 1942 r.

Adolf Bniński odznaczony został m.in.: Orderem Orła Białego (pośmiertnie, w 1995r.), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1923), Krzyżem Armii Krajowej (pośmiertnie), Krzyżem Wielkim Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Piusa IX (Stolica Apostolska) oraz francuskim Krzyżem Oficerskim Orderu Legii Honorowej.