W więzieniu Berlin-Plotzensee stracona została Irena Bobowska – więzień Fortu VII od 1941 r., aresztowana za konspiracyjną działalność w Poznańskiej Organizacji Zbrojnej. Sparaliżowana od dzieciństwa, pozbawiona została w Forcie swego wózka inwalidzkiego. Mogła jedynie w celi czołgać się na rękach wodząc za sobą swe bezwładne nogi. Od brudu i insektów potworzyły się na jej ciele ropiejące rany, w których zagnieździło się robactwo żywcem ją toczące.

Irena Bobowska jest autorką wiersza, napisanego w Forcie VII:

Bo ja się uczę największej sztuki życia :

Uśmiechać się zawsze i wszędzie

I bez rozpaczy znosić bóle,

I nie żałować tego co przeszło,

I nie bać się tego co będzie!

Poznałam smak głodu

I bezsennych nocy (to było dawno)

I wiem jak kłuje zimno,

Gdy w kłębek chciałbyś skulony,

Uchronić się od chłodu.

I wiem co znaczy lać łzy niemocy

W niejeden dzień jasny,

Niejedną noc ciemną.

I nauczyłam się popędzać myślami

Czas, co bezlitośnie lubi się dłużyć

I wiem jak ciężko trzeba walczyć z sobą,

Aby nie upaść i nie dać się znużyć

Nie kończącą zda się drogą…

I dalej uczę się największej sztuki życia :

Uśmiechać się zawsze i wszędzie

I bez rozpaczy znosić bóle,

I nie żałować tego co przeszło,

I nie bać się tego co będzie!