Kierujący akcją Arthur Greiser w swoich planach przewidywał, że w przeciągu 10 lat uczyni z "Kraju Warty" wzorcowy region nazistowskich Niemiec, a pojęcie polskości będzie jedynie historycznym wspomnieniem. Niemcy wypędzali Polaków najczęściej wieczorami, kiedy domownicy byli w komplecie. W ciągu kilkunastu minut musieli opuścić swoje domy, pozostawiając dorobek całego życia. Zabrać mogli jedynie niewielki bagaż, trochę ubrań i żywności, oraz niezbędne dokumenty. Pozostawiony zaś majątek ulegał konfiskacie. Na miejsce wysiedlanych do Generalnego Gubernatorstwa Polaków sprowadzono do "Warthegau" niemieckich osadników, przesiedleńców z krajów bałtyckich, Besarabii, Bukowiny, Wołynia i innych części Europy. Największy z utworzonych w Wielkopolsce obozów przesiedleńczych powstał w Poznaniu w dzielnicy Główna i działał do maja 1940 r. Przeszło przez niego ponad 33 tys. deportowanych osób. Łącznie do marca 1941 r. z województwa poznańskiego (w granicach z 1938 r.) wywieziono około 160 tys. osób, co stanowiło prawie 8% ogólnej liczby jego mieszkańców. W ramach prowadzonej akcji w latach 1939-1941 r. z ziem polskich wcielonych do III Rzeszy wysiedlono ok. 365 tys. Polaków a kilkaset tysięcy przesiedlono w obrębie tego terytorium. Na zdjęciu fragment wystawy stałej pt. "Wysiedlenia mieszkańców Poznania i Wielkopolski do Generalnego Gubernatorstwa w latach 1939-1941", którą można zwiedzić w Muzeum Martyrologii Wielkopolan - Fort VII.